Ile kosztuje kilowatogodzina na świecie i co to oznacza dla tej samej koparki

Cała historia to rozpiętość cen

Dwie osoby mogą kupić tę samą kartę graficzną, kopać na niej tę samą monetę przy tej samej trudności, a jedna z nich zarabia, podczas gdy druga traci każdego dnia. Sprzęt niczym się nie różni. Różni się rachunek.

Średnia cena prądu dla gospodarstw domowych na świecie wynosi około osiemnastu centów amerykańskich za kWh, ale średnia to najmniej przydatna liczba w całym temacie. Rynki z dopłatami sprzedają prąd po około pięć centów. Kilka rynków Europy Zachodniej przekracza trzydzieści. To sześciokrotna lub większa różnica w jedynym koszcie, który nigdy nie ustaje.

Kilka punktów odniesienia, z datami

To punkty odniesienia, a nie oferta dla konkretnego adresu, i każdy z nich się zmienia. Należy wziąć z nich ogólny obraz, a własną liczbę odczytać z własnego rachunku.

• Średnia cena dla gospodarstw domowych w Stanach Zjednoczonych to w 2026 roku około osiemnastu centów za kWh, a rozpiętość w samym kraju wynosi prawie cztery do jednego, od około jedenastu centów w Dakocie Północnej i Utah do około czterdziestu na Hawajach.
• Średnia dla gospodarstw domowych w Unii Europejskiej wynosiła w drugiej połowie 2025 roku 28,96 eurocenta za kWh, przy czym najwyższa była w Irlandii (40,42), a najniższa na Węgrzech (10,82). Belgia, Niemcy i Dania przekraczały trzydzieści.
• Azja jako region ma średnią znacznie niższą, rzędu dziewięciu lub dziesięciu centów, a państwa Zatoki Perskiej z dotowanymi taryfami jeszcze niższą.
• Zmiany w ciągu jednego roku mogą być gwałtowne. W roku do drugiej połowy 2025 ceny w Rumunii wzrosły o ponad połowę, a na Cyprze, we Francji i w Danii spadły o ponad jedną dziesiątą.

Ostatni punkt należy traktować poważnie. Koparka, która w chwili zakupu była wyraźnie opłacalna, może przestać się opłacać z powodu zmiany taryfy, na którą jej właściciel nie miał wpływu, i zdarzało się to jednocześnie górnikom w całych krajach.

Rachunek to nie jedna liczba

Typowym błędem jest wpisanie do kalkulatora liczby z dołu rachunku, bo jest ona średnią z pozycji naliczanych na różne sposoby. O koszcie koparki decyduje cena krańcowa: tyle, ile kosztuje następna kilowatogodzina, a nie średnią z poprzednich tysiąca.

• Taryfy progowe lub blokowe. Wiele krajów nalicza niską stawkę za pierwszą część miesięcznego zużycia i znacznie wyższą powyżej niej. Koparka pracująca cały czas przesuwa odbiorcę na stałe do najwyższego progu, więc jest rozliczana według najwyższej stawki, nawet jeśli średnia wygląda umiarkowanie.
• Taryfy strefowe. Tam, gdzie stawka dzienna i nocna się różnią, koparka pracująca całą dobę płaci stawkę mieszaną, a nie tanią nocną, którą ludzie podają.
• Opłaty stałe. Stała opłata miesięczna w ogóle nie zależy od koparki, więc wliczenie jej w cenę za kWh zawyża koszt kopania.
• Podatki i opłaty dodatkowe. Na kilku rynkach stanowią dużą część ceny i to one odróżniają kraje, które poza tym są podobne.
• Opłaty za moc. To głównie sprawa odbiorców biznesowych, ale niektóre taryfy domowe również wyceniają szczytowy pobór, a koparka na stałe podnosi pobór bazowy.

Jak ustalić własną liczbę

Niezawodna metoda wymaga jednego rachunku i jednego odejmowania. Należy wziąć łączną kwotę za energię, odjąć stałe opłaty i podzielić przez liczbę zużytych jednostek. To daje rzeczywistą średnią. Następnie sprawdzić, czy obowiązuje taryfa progowa, a jeśli tak, użyć stawki najwyższego osiąganego progu zamiast średniej, bo według niej rozliczana jest koparka.

Jeśli koparki mają własny licznik, jest to znacznie łatwiejsze i daje drugą korzyść przy rozliczeniu podatkowym: koszt prądu, który ma zostać odliczony od dochodu z kopania, znacznie łatwiej obronić, gdy był zmierzony, a nie oszacowany.

Następnie należy wpisać tę liczbę w pole ceny prądu nad tabelą sprzętu. Domyślnie jest tam wartość w stylu amerykańskim, bo jakaś wartość domyślna musi być, a to pole wpływa na ranking najbardziej ze wszystkich.

Jak czytać kolumnę progu rentowności

Tabela sprzętu podaje dla każdej karty próg rentowności i jest on bezpośrednią odpowiedzią na cały ten artykuł: najwyższa cena prądu, przy której karta nadal zarabia więcej, niż kosztuje jej praca. Poniżej tej ceny jest zysk, powyżej płaci się za kopanie.

Sortowanie według niego mówi coś, czego nie mówi kolumna zysku. Zysk odpowiada na pytanie, ile karta zarabia dziś przy danej cenie. Próg rentowności odpowiada na pytanie, ile zapasu ma karta, zanim podwyżka taryfy lub wzrost trudności zepchnie ją poniżej kreski, a w przypadku sprzętu, który ma służyć latami, ten zapas jest wart więcej niż kilka centów dziennie.

Co zrobić przy drogiej taryfie

Uczciwa pierwsza odpowiedź brzmi: żadne dostrajanie nie zamieni złej taryfy w dobrą. Dostrajanie przesuwa kreskę, a blisko kreski to wystarcza, by miało znaczenie.

Undervolting to najmocniejsza dźwignia, jaką ma większość osób, bo obniża pobór mocy bardziej niż hashrate. Przy drogiej taryfie wydajne ustawienie nie jest po prostu lepsze, często decyduje o tym, czy się zarabia, czy nie. Artykuł o undervoltingu opisuje, jak znaleźć to ustawienie bez zgadywania.

Pozostałe dźwignie są niedoceniane: ciepło, za którego wytworzenie i tak trzeba by zapłacić, nie jest w zimnym miesiącu stratą, a koparka w pomieszczeniu, które i tak jest ogrzewane, ma zupełnie inną ekonomię niż ta sama koparka w pomieszczeniu, które trzeba chłodzić.